سيد محمد نوربخش فرزند عبد الله قطيفى لحصوى قهستانى است كه در سنهء 795 هجرى قمرى در قاين متولد گرديد . نسب وى با هفده واسطه به حضرت امام موسى كاظم ( ع ) مىرسد . وى شاگرد ابن فهد حلى شيعى و مريد و پيرو خواجه اسحق ختلانى بوده است . در بسيارى از كتب صوفيانه شرح احوال و اقوال او ذكر شده و قاضى نور الله شوشترى نيز در بخش شرح حال عرفا در كتاب « مجالس المؤمنين » زندگينامهء نسبتا مشروحى از او به دست داده است . سيد محمد نوربخش در زمان شاهرخ ميرزا مىزيست . وى ، كه بنيانگذار طريقت جديدى بود ، چون بر خلاف اغلب فرق صوفيهء آن عهد به مذهب شيعه معتقد بود ، با تأكيد بر مذهب تشيع و اخذ مبانى تصوف ، مكتب جديدى بنيان نهاد كه به زودى عدهء فراوانى را جذب نمود . بطورى كه ، به نوشتهء قاضى نور الله ، اسباب وحشت شاهرخ ميرزا را فراهم نمود و همين امر باعث جلب و توقيف سيد نوربخش گرديد . وى سرانجام از حبس شاهرخ نجات پيدا كرد ، و مدتى را در شهرهاى مختلف ايران و عراق به سياحت پرداخت ؛ ولى بعد از وفات شاهرخ به مشهد و سپس به رى آمد و در شهريار ، از دهات آنجا ، ساكن گرديد ؛ و در آنجا خانقاهى بنا نهاد و مريدانش در همانجا به گرد او جمع آمدند ، از جمله اسيرى لاهيجى در همين هنگام به خدمت او درآمد و تا پايان عمر استاد به خدمت مشغول بود . سيد محمد نوربخش سرانجام روز پنجشنبه 14 ربيع الاول سال 869 هجرى قمرى در قريهء سولقان ، واقع در شمال غرب تهران كه خود آنجا را آباد كرده بود ، به رحمت حق پيوست و در همانجا مدفون شد . از وى آثار زيادى برجاى مانده كه برخى از آنها به شرح ذيل است : « رساله‌اى در سلوك » ؛ « رسالهء انوار » ؛ « منظومهء نجم الهدى » ؛ « منظومهء كشف الحقيقه فى بيان عوالم الكثرة و الوحدة » ؛ « منظومهء واردات » ؛ « معاش السالكين » ؛ « نوربخشيه » ؛ « صحيفة الاوليا » كه آن را دربارهء اولياى زمان خود نگاشته ؛ « سلسلة الاوليا » كه به نام « شجرهء مشايخ » نيز ناميده شده و قاضى نور الله در « مجالس المؤمنين » از آن به